Materiały mgr Małgorzaty Szabłowskiej

-->Co powinniśmy wiedzieć na temat wad postawy? - poradnik dla nauczycieli i rodziców

--> Program autorski koła plastycznego dla klas I – III szkoły podstawowej

 

 

Co powinniśmy wiedzieć na temat wad postawy?

 - poradnik dla nauczycieli i rodziców

 

Co to jest postawa?

Postawa jest to pozycja, jaką przyjmuje człowiek stojąc swobodnie. Prawidłowa postawa charakteryzuje się następującymi cechami:

- proste ustawienie głowy

- fizjologiczne wygięcie kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej oraz prostym kręgosłupem w płaszczyźnie czołowej

- dobrze wysklepiona klatka piersiowa

- dobrze podparta miednica na głowach kości udowej

- prostymi kończynami dolnymi i prawidłowym sklepieniem stopy.

Czym jest kręgosłup?

 

Kręgosłup jest rusztowaniem dźwigającym ciężar całego ciała. Powinniśmy okazać mu wiele zainteresowania oraz troski, aby nie przysparzał nam uciążliwych dolegliwości.

To inwestycja na całe życie, która bardzo wszystkim się opłaci. Kręgosłup jest podpora całego ciała, utrzymuje je w pionie i ułatwia nam poruszanie się. Poza tym kręgosłup chroni przed urazami, ukryty w jego wnętrzu rdzeń kręgowy, który jest bardzo ważną częścią układu nerwowego.

Sprawny kręgosłup to warunek dobrego zdrowia. Jego złe funkcjonowanie odbija się na całym organizmie. Prawie co trzeci dorosły cierpi na bóle kręgosłupa. Są one zwykle następstwem przeciążenia. Często nie wiemy nawet, jaką pracę muszą wykonać mięśnie grzbietu, abyśmy mogli wykonywać np. skręty czy pochylić się. Kręgi lędźwiowe osoby ważącej 70 kg znoszą następujące obciążenia:

w pozycji siedzącej aż 142 kg, w pozycji stojącej 99 kg, leżącej na boku 75 kg, leżącej na plecach 20 kg. Przy nieprawidłowym podparciu odcinek lędźwiowy kręgosłupa wykonuje pracę jakby dźwigał 300 kg.

 

 

 

                                       Jak ocenić postawę dziecka?

Większość problemów z kręgosłupem ma początek w dzieciństwie. U ponad 80 % dzieci wykrywa się wady postawy. Zanim dziecko pójdzie do szkoły i usiądzie w na wiele godzin w ławce, rodzice powinni ocenić postawę dziecka. Dzieci sześcioletnie badane są na bilansie przez lekarzy, którzy pierwsi zauważają nieprawidłowości w postawie dziecka. Lekarz pierwszego kontaktu kieruje wówczas dziecko do specjalisty ortopedy

Rodzice sami mogą ocenić postawę dziecka. Asymetrie można zauważyć gołym okiem. Należy ustawić rozebrane do majteczek dziecko w pozycji na „ baczność”. Oglądamy jego plecy na wysokości linii barków, bioder i łopatek.

Sprawdzamy czy jedna z łopatek nie jest niżej, a także czy malec nie ma pogłębionej talii z jednej strony.

Gdy dziecko robi głęboki skłon w przód ( palcami dłoni dotyka podłogi), sprawdzamy czy jedna z łopatek nie odstaje bardziej niż druga. Oceniamy postawę z boku oraz symetrie budowy z przodu.

Mięśnie pleców powinny utrzymywać kręgosłup w pozycji przypominającej z boku wygiętą literę S.

Kiedy będą słabe, plecy mogą stać się okrągłe. Otyłe dzieci miewają „ wklęsłe” plecy.

Wady postawy

 

Wady postawy powstają powoli i dziecko wcale nie skarży się na to, ze cos je boli. Rodzic powinien obserwować pociechę: jak chodzi czy pochyla, stawia stopy do środka, wypina brzuch. Najczęstsze wady to:

Boczne skrzywienie kręgosłupa ( skolioza)

Powstaje w okresach najszybszego wzrostu dziecka, a wiec między 6 a 24 miesiącem życia oraz 5 a 8 oraz

11 a 14 rokiem życia. Jest to wada postawy polegająca na wielopłaszczyznowym odchyleniu linii kręgosłupa od stanu prawidłowego. Odchylenie to występuje w trzech płaszczyznach:

·        czołowej – kręgosłup wygina się w bok, w prawo lub lewo;

·        strzałkowej – najczęściej obserwuje się tendencję do lordozy na szczycie łuku skrzywienia;

·        poprzecznej – następuje rotacja ( obrót) kręgów, co prowadzi do powstania garbu.

Skolioza może powodować niekorzystne zmiany w układzie ruchu, krążeniowo – oddechowym, w sprawności i wydolności fizycznej, a także w różnych narządach wewnętrznych ( serce, płuca).

 Gimnastyka korekcyjna zajmuje się tylko mniej zaawansowanymi postaciami skolioz. Domeną gimnastyki korekcyjnej powinny być postawy skoliotyczne i skoliozy Iº, a więc te skrzywienia, które poddają się korekcji czynnej ( dziecko może siłą swoich mięśni wyprostować skrzywienie) i w których nie występuje jeszcze rotacja kręgów. Bardziej skomplikowane przypadki wymagają postępowania rehabilitacyjnego.

Przeciwwskazania w zależności od stopnia zaawansowania:

·        często powtarzające się skoki

·        długotrwałe biegi

·        mostki i przewroty

·        stanie na rękach i głowie

·        podnoszenie i noszenie ciężarów

·        nie należy dziecka zbyt wcześnie sadzać, ani stawiać na nogi.

Wskazania :

·        niemowlęta układać do spania na brzuchu

·        ćwiczenia korekcyjne w przedszkolu i w szkole pod opieką specjalisty

·        kontrole o lekarza ortopedy

·        pływanie stylem klasycznym na brzuchu i na grzbiecie

·        jazda na rowerze – siodełko powinno być opuszczone jak najniżej i jak najwyżej podniesiona kierownica, celem wyprostowania ustawienia pleców

·        łyżwiarstwo, narciarstwo

·        stała kontrola korekcji i utrzymywania prawidłowej postawy ciała dnia, siedzenie w ławce, podczas posiłków, odrabiania lekcji itd.

·        wykonywać odpowiednie ćwiczenia domowe zalecane przez specjalistę w obecności rodzica.

 

Plecy okrągłe

      To jedna z najczęstszych wad postawy. Kręgosłup na odcinku piersiowym wygięty jest do tyłu, a barki

      przesunięte są do przodu. Głowa również jest nadmiernie pochylona do przodu.

      Przeciwwskazania:

·        stanie na rękach, głowie

·        przewroty

·        kołyski

 

      Wskazania:

·        leżenie na plecach – pozycja wypoczynkowa

( 5 – 30 minut po powrocie ze szkoły)nogi ugięte w kolanach

·        odpowiednie noszenie tornistra

·        zapewnienie możliwości zabawy i gier ruchowych na świeżym powietrzu

·        zapewnienie odpowiednich warunków pracy: biurko, krzesło, ławka szkolna, oświetlenie

·        gimnastyka korekcyjna pod okiem specjalisty

·        pływanie na grzbiecie

·        odpowiednie miejsce do spania ( mała poduszka i nie za miękki materac).

·        Ograniczyć pozycje, ćwiczenia i sytuacje, w których występuje przeciążenie osiowe kręgosłupa ( skoki, podskoki, skłony w przód, itp.

 

 

 

Plecy płaskie

 

           Wada ta powoduje występowanie zmian zwyrodnieniowych, częste bóle głowy, tendencje

           do bocznych  skrzywień kręgosłupa, małą pojemność klatki piersiowej.

          Przeciwwskazania :

·        wyciągi

·        zwisy

·        ćwiczenia w siadach skulnych, skrzyżnych, prostych.

 

         Wskazania:

·        ćwiczenia korekcyjne

·        zwiększenie ruchomości klatki piersiowej

·        ćwiczenia ogólnorozwojowe

·        gry i sporty

·        leżenie w pozycji wypoczynkowej

·        kontrole u ortopedy

 

Plecy wklęsłe( lordoza)

 

        Wada ta dotyczy wygięcia kręgosłupa ku przodowi i dotyczy odcinka lędźwiowego. Przy takich ustawieniach

        ciężar ciała przesuwa się i dziecko chodzi za mocno z wypiętym oraz zaokrąglonym brzuchem.

        W przyszłości powoduje zaburzenia w miesiączkowaniu, chroniczne zaparcia, dyskopatię.

         Przeciwwskazania :

·        stanie na rękach, głowie, mostki

·        odrabianie lekcji i oglądanie telewizji w pozycji leżenia przodem

·        dźwiganie i podnoszenie przedmiotów poprzez ruch wyprostny kręgosłupa

      Wskazania:

·        unikanie pozycji, ćwiczeń i sytuacji przeciążających kręgosłup

·        prawidłowe odżywianie

·        przyjmowanie pozycji w leżeniu tyłem z takim ułożeniem kończyn dolnych, przy którym kręgosłup na całej długości przylega do podłoża

·        jazda na rowerze

·        pływanie

·        wzmocnienie dolnej części kręgosłupa i mięśni brzucha- ćw. domowe: np. rowerek, w pozycji leżącej skłony tułowia do przodu, chodzenie z wciągniętym brzuchem.

 

Kolana koślawe

Koślawość kolan jest prawidłowością rozwojową dla dzieci w wieku 6 – 8 lat. Koślawość określa się odstępem między kostkami przyśrodkowymi mierzonym taśmą centymetrową przy zwartych i wyprostowanych kolanach.

Za koślawość fizjologiczną uważa się odchylenie od osi przeciętnie 2- 3 cm, nie większe jednak niż 5 cm.

    Przeciwwskazania :

·        długie przebywanie w pozycji stojącej

·        unikanie rozkroku

·        siad klęczny

·        przyjmowanie siadu na piętach ze stopami i podudziami na zewnątrz

·        uprawianie sportów przeciążających w sposób długotrwały kończyny dolne

   Wskazania:

·        zmniejszenie nadwagi

·        wyłączenie w czasie dnia, możliwie w największym stopniu, pozycji stojącej

·        dążenie do odciążenia stawów kolanowych we wszelkich możliwych warunkach

·        przeciwdziałanie współistniejącemu płaskostopiu

·        nauka poprawnego stania i chodu

·        pływanie

Kolana szpotawe

        Szpotawość kolan jest fizjologiczna dla dzieci w wieku 2 lat. Jeśli utrzymuje się znacznie dłużej określa się   jako wadę postawy. Przy zwartych stopach mierzy się odległość między kolanami, która nie powinna

przekraczać 5 cm. W wieku 10 lat można obserwować jeszcze niewielką koślawość u dziewcząt,

natomiast szpotawość u chłopców, co uznaje się za stan fizjologiczny.

    Wskazania :

·        unikać siadu skrzyżnego

·        przebywać dużo na słońcu

·        unikać długich spacerów

·        nie zmuszać do wczesnego chodzenia

·        gimnastyka korekcyjna

 

 

Płaskostopie

Stopa małego dziecka ma obfitą podściółkę tłuszczową, mięśnie wysklepiające stopę są słabe, a jej sklepienie jest nieznaczne. Trudno, więc do 3 – 4 lat mówić o płaskostopiu. Warto obserwować oś kości piętowej od tyłu, czy przebiega prosto czy odchyla się. W celu określenia prawidłowości wysklepienia stóp można wykonać ich odbitki stając obydwiema stopami zwilżonymi wodą lub farba plakatową na arkuszu papieru

i porównać je z odpowiednim wzorcem. Znaczne spłaszczenie łuków upośledza funkcje stopy, czyniąc ją mniej wydolną, wywołuje także dolegliwości i bóle pojawiające się zwłaszcza przy długotrwałym staniu

 i chodzeniu. Dlatego należy tej wadzie zapobiegać, a w razie wystąpienia – przeciwdziałać.

          Przeciwwskazania:

·        długotrwałe stanie

·        dźwiganie dużych ciężarów

·        zeskoki i skoki bierne w pozycji stojącej na twardym nieelastycznym podłożu ( skakanie przez skakankę lub gumę na betonie)

·        chodzenie na zewnętrznych czy wewnętrznych krawędziach stóp.

 

 

                         Wskazania:

·        kąpiele w ciepłej wodzie z dodatkiem soli

·        chodzenie i bieganie po urozmaiconym terenie i podłożu

·        bieganie boso po nierównym, elastycznym podłożu

( las, łąka), a także po gorącym suchym piasku i żwirze)

·        stanie i chodzenie z dociskiem trzech punktów podparcia stopy do podłoża: A – głowy I kości śródstopia ( dużej poduszeczki), B- głowy IV i V kości śródstopia ( małej poduszeczki), C – pięty

·        uprawianie sportów np. pływanie, narciarstwo, gimnastyka artystyczna.

 

*************************************************************************************

 

                       

Program autorski koła plastycznego

dla klas I – III szkoły podstawowej

 

Autor: mgr Małgorzata Szabłowska

Nauczyciel nauczania zintegrowanego

 

„ Instynkt plastyczny jest wielkim darem natury, ogromną szansą, którą można wykorzystać na wiele sposobów i w wielu dziedzinach życia.”

                        

                                  ( W. Lam)

  

Spis treści

I. Wstęp.                                     

II. Cele edukacji plastycznej.                   

III. Treści kształcenia i wychowania.       

1.   Obserwacja i doświadczanie.

2.   Działalność plastyczna, materiały i narzędzia.

3.   Wiadomości ze sztuk plastycznych.

IV. Oczekiwane efekty pracy ucznia.       

V. Procedury osiągania celów.                 

VI. Ewaluacja programu.                          

VII. Bibliografia.                                      

I.                 Wstęp.

Twórczość plastyczna dzieci interesowała od dawna wielu pedagogów, psychologów i estetyków. Niektórzy z nich pisali o „ sztuce dziecka” z zachwytu, inni z ciekawości poznawczej, jeszcze inni upatrywali i upatrują w twórczości plastycznej źródło poznania dziecięcej psychiki. Obserwuje się również nurt ukazujący w ekspresji plastycznej możliwości psychoterapeutyczne.

 Dziecko jest wrażliwe z chwilą przyjścia na świat. Uczucia ukazywane przez rodziców i najbliższych zapewniają mu poczucie bezpieczeństwa. Poznając świat, odkrywa język plastyczny, którym wyraża uczucia radości, miłości, nienawiści, lęku.

 Twórczość plastyczna daje dziecku możliwość uzewnętrzniania swoich marzeń, pragnień. Dzieci lubią rysować, malować, wyzywać się plastycznie i jest to zgodne z ich naturalnymi tendencjami rozwojowymi, z zainteresowaniami.

 Zajęcia z edukacji plastycznej nie zawsze mogą zaspokoić plastyczne zainteresowania dzieci. Rzadko zadania te spełnia również dom rodzinny dziecka. Często bywa przeciwnie, raczej dziecku utrudnia się działalność plastyczną lub wręcz jej zakazuje, bo może zachlapać podłogę, bo śmieci,

bo zajmuje dużo miejsca. Bywa tak, że rodzina nie orientuje się w potrzebach

i zainteresowaniach dziecka, nie umie ocenić jego twórczości i czyni niestosowne uwagi.

 Inaczej dziecko czuje się na zajęciach w dobrze prowadzonym kółku plastycznym, wyzywa się twórczo, odpręża psychicznie.

 W programie „ Moja Szkoła” dopuszczonym do użytku szkolnego pod numerem DKW – 4014-129/99 i przeznaczonym dla pierwszego etapu edukacji szkoły podstawowej treści edukacji plastycznej uwzględniają potrzeby estetyczne dziecka zbyt wąsko i ubogo. W programie, który prezentuję pragnę rozszerzyć je na zajęciach z kółka plastycznego.

  Zajęcia z kołka plastycznego przeznaczone są dla uczniów klas I – III Szkoły Podstawowej, którzy pragną tworzyć, rozwijać swoje zainteresowania i zdolności plastyczne, poznawać nowe techniki plastyczne, spędzać wolny czas w przyjemny sposób. 

II.            Cele edukacji plastycznej.

1.Kształtowanie kultury estetycznej i wrażliwości na otaczający świat.

2. Rozwijanie postawy twórczej poprzez praktyczną działalność plastyczną.

3. Zdobywanie umiejętności dostrzegania odbioru i przeżywania wartości wizualnych.

4. Stymulowanie procesów wyobraźni.

5. Zdobywanie umiejętności posługiwania się różnymi środkami plastycznymi dla wyrażania własnych przeżyć, przedstawiania określonych treści, kształtowania otoczenia.

6. Rozwijanie zainteresowań i zdolności plastycznych.

7. Nabywanie umiejętności organizowania sobie pracy i współdziałania w grupie.

8. Rozwijanie sprawności manualnej i koordynacji wzrokowo – motorycznej.

9. Kształtowanie poczucia barwy, linii, bryły, faktury, przestrzeni.

10. Poznanie i poszerzenie wiedzy ze sztuk plastycznych, pojęć i nazw plastycznych.

11. Poznanie i stosowania różnych technik plastycznych.

12. Udział w konkursach plastycznych.

13. Organizowanie wycieczek do galerii na wystawy prac plastycznych twórców ludowych i profesjonalnych.

14. Wychowanie miłośników sztuki, przyszłego bywalca muzeów, galerii, wernisaży.

15. Wdrażanie do kulturalnego spędzania czasu.

III. Treści kształcenia i wychowania

1.Obserwacja i doświadczanie

a)    Wyróżnianie i nazywanie cech przedmiotów:

- kształtu ( trójkątny, kwadratowy, kulisty, owalny, prostokątny);

- formy złożone, wyróżnianie części składowych;

- wielkość i proporcja ( mały – duży, niski – wysoki, krótszy – dłuższy, gruby – cienki);

- położenie i oddalenie ( stojący, leżący, pionowy, poziomy, bliższy, dalszy);

- barwy ( nazwy potoczne, barwy podstawowe, pochodne, odcienie barw, barwy ciepłe i zimne);

- walor różnych barw, różnice walorowe w zakresie jednej barwy;

- faktura ( szorstka, gładka, chropowata, matowa, lśniąca);

- linia ( gruba, cienka, jasna, ciemna, ciągła, przerywana);

              b) Określanie położenia przedmiotów i osób względem siebie i obserwatora;

             c) Porównywanie dwóch i trzech przedmiotów ( mały, większy, największy);

             d) Wyróżnianie części postaci ludzkiej, zwierzęcej i roślin. Nazywanie ich kształtu, proporcji, barw.

             e) Przedstawienie postaci ludzkiej i zwierzęcej spoczynku i w ruchu;

             f) Przedstawienie przedmiotów, zjawisk atmosferycznych, budowli oraz zdarzeń realnych i fantastycznych;

              g) Dostrzeganie rytmu w układzie przedmiotów, w otoczeniu,

w obrazach;

              h) Symetria jednoosiowa i wieloosiowa na płaszczyźnie i w przestrzeni;

              i) Określanie układów przedmiotów i zjawisk występujących w otoczeniu (układy zamknięte i otwarte);

             j) Poznawanie właściwości materiałów i narzędzi używanych w pracach plastycznych;

             k) Wyrażanie w pracach plastycznych przeżyć, obserwacji, nastrojów, wiedzy o świecie, treści utworów literackich i muzycznych;

             i) Wprowadzenie nowych technik plastycznych.

2.    Działalność plastyczna, materiały i narzędzia.

Rodzaje działalności plastycznej:

§        Malowanie farbami plakatowymi, akwarelowymi, akrylowymi

§        Malowanie „ mokre na mokrym”

§        Malowanie klejówką

§        Malowanie na papierze ściernym

§        Malowanie na szkle farbami witrażowymi

§        Malowanie wodą z cukrem i farbą

§        Malowanie solą

§        Malowanie nitka

§        Malowanie akwarelą zmieszaną z pastą do zębów

§        Rysowanie kredkami, pastelami, ołówkiem, węglem, pisakami, kredą, świecą, tuszem

§        Wydzieranie

§        Wycinanie

§        Kompozycje z różnych materiałów ( nasion, suchych kwiatów, muszelek, guzików, koralików, liści, przypraw itp.)

§        Kompozycje na płytce ceramicznej

§        Wydrapywanie na podkładzie barwnym

§        Lepienie z plasteliny, masy solnej, papierowej, trocinowej, gliny

§        Witraż

§        Papieroplastyka

§        Malowanie na styropianie kredkami świecowymi

§        Kompozycja z resztek tkanin

§        Collage ( czytaj kolaż)

§        Frottage ( czytaj frotaż)

§        Kakografia

§        Monotypie

§        Batik

§        Odlewy gipsowe

§        Malowanie bibułą

§        Rysowanie pastelami olejnymi

§        Malowanie dmuchnięciami

§        Malowanie i opryskiwanie szczoteczką

§        Odbitki wykonane tekturka

§        Stemple z ziemniaka, korka

§        Wyklejanka z materiałów tekstylnych ( np. firanki, sznurki, rajstopy)

§        Oklejanie szklanych buteleczek, słoiczków plasteliną i ozdabianie nasionami

§        Malowanie na przezroczystej folii tuszem i mydłem

§        Kompozycje przyrodnicze w plenerze

§        Rzeźby śniegowe

§        Rzeźby w mydle

§        Mozaiki ze skorupek jaj.

Materiały:

- papier, kredki świecowe, ołówkowe, pastelowe, mazaki, ołówki różnej twardości, nasiona, przyprawy, materiały przyrodnicze, papier kolorowy, gazety, plastelina, glina, masa papierowa, masa trocinowa, masa solna, świece, kolorowe obrazki, karton, ścinki tekstylne, kolorowa bibuła gładka i karbowana, włóczka, kalki, szary papier, sznurki, wstążki, bandaż, gips, koraliki, guziki, tusz, pasta do zębów, szklane słoiczki i buteleczki, przezroczysta folia, korek, ziemniaki, mydło, węgiel do rysowania, farby, akrylowe, farby witrażowe, plakatowe, akwarelowe, kolorowy i biały blok techniczny, płytki ceramiczne, kawałki tekstury, papier ścierny, styropian.

Narzędzia:

- pędzle, nożyczki, stare szczoteczki do zębów, klej roślinny, wikol, spray, patyki, igły, żelazko, wałek gumowy, gwoździe, cyrkle, cienki drut.

 

                 3.Wiadomości ze sztuk plastycznych.

Wprowadzenie pojęć:

- malarstwo, malarz, obraz, dzieło sztuki, reprodukcja, kopia, oryginał, dzieło, krajobraz, martwa natura, portret;

- rzeźbiarstwo, rzeźbiarz, rzeźba, płaskorzeźba, popiersie, pomnik, model;

- architekt, architektura;

- grafik, grafika użytkowa, techniki graficzne;

- scenografia ( projekt, dekoracja, kostium, rekwizyty), scenograf;

- różne działy sztuki użytkowej – tkactwo, meblarstwo, ceramika;

- szkice, obrazy olejne.

              

IV.Oczekiwane efekty pracy ucznia

Uczeń:

- wyraża w różnych formach plastycznych swoje przeżycia, obserwacje, nastroje, wiedzę o świecie, treść utworów muzycznych i literackich;

- wyróżnia część postaci ludzkiej, zwierzęcej i roślin, nazywa ich kształty, proporcje i barwy;

- posługuje się zróżnicowaną linią i plamą jako środkiem wypowiedzi artystycznej

- przedstawia środkami plastycznymi układ kompozycyjny ( zachowuje rytm i symetrię);

- zna kolory podstawowe i pochodne, barwy ciepłe i zimne;

- dostrzega rytmy w otoczeniu i potrafi je odtworzyć w swoich pracach;

- rozumie pojęcia: malarz, malarstwo, dzieło sztuki, oryginał, kopia, reprodukcja, rzeźba, rzeźbiarz, scenograf, scenografia, architektura;

- zna niektóre techniki malarskie i potrafi się nimi posługiwać;

- potrafi modelować w glinie lub plastelinie;

- zna niektóre właściwości materiałów wykorzystywanych w pracach plastycznych i potrafi się nimi posługiwać;

- chętnie podejmuje działania plastyczne, by wyrazić własne obserwacje i przeżycia;

- przedstawia plastycznie opisy słowne;

- potrafi rozróżnić dziedziny sztuk plastycznych;

- wykazuje się dobrą znajomością warsztatu plastycznego i umiejętnością posługiwania się nim;

- prace charakteryzują się twórczym podejściem do tematu i oryginalnością wykonania;

- wykazuje zainteresowania lub zdolności plastyczne, które systematycznie pogłębia;

- bierze udział w konkursach plastycznych;

- chętnie odwiedza muzea, galerie i bywa na wernisażach;

- dba o estetykę szkoły.

                  V. Procedury osiągania celów

Osiągnięcie założonych celów wymaga różnorodnych metod i form pracy z uczniami.

Realizację opracowanego programu planuję oprzeć na:

ü     ćwiczeniach praktycznych

ü     wycieczkach.

Do najbardziej znanych i stosowanych form organizacji należą:

ü     praca zbiorowa

ü     praca w grupie

ü     praca indywidualna.

                 Zasady prowadzenia kółka plastycznego:

 

1.     Wiek uczestników: uczniowie klas I – III.

2.     Liczba: do 20 dzieci.

3.     Rytmiczność spotkań, dzień, godzina i miejsce nie powinny ulegać zmianom.

4.     Czas: w zależności od tematu, ale nie krótszy niż 45 minut.

5.     Opiekun kółka plastycznego jest otwarty na sugestie i

     propozycje  członków.

6.     Unikanie monotonności przez wprowadzanie nowych, ciekawych, oryginalnych zadań pozwala dzieciom zobaczyć cos nowego, przeżyć i poznać nowe treści artystyczne.

7.     Wykorzystanie kalendarza do realizacji zagadnień plastycznych.

8.     Racjonalne planowanie. Planując wiele narażamy się na to, że czynimy wszystko pośpiesznie, w napięciu, powierzchownie, z uczuciem ciągłego braku czasu. Nie stwarza to dzieciom możliwości swobodnej wypowiedzi, co stanowi istotną treść zajęć.

9.     Unikanie powtórzeń programu nauczania.

10. Atrakcyjność zajęć. Uwzględnienie gier i zabaw aktywizujących i ogólnorozwojowych np.: jesienią – zbieranie liści, owoców, traw, gałązek, latem – rysowanie kredą na chodniku, zimą – zespołowe wykonywanie rzeźb ze śniegu.

11. Wykonywanie prac społecznie użytecznych, które będą ofiarowywane rodzicom, bliskim krewnym, kolegom z okazji różnych świat, imienin.

12. Otwartość, tzn. członkowie kołka plastycznego mogą zapraszać na zajęcia swoje koleżanki i kolegów z klas, a także rodzeństwo, którym muszą się zaopiekować.

13.Organizowanie zajęć w plenerze, wycieczek.

14.Udział w konkursach plastycznych.

15. Prezentowanie prac plastycznych na wystawie.

VI. Ewaluacja programu

Program kółka plastycznego skierowany jest do uczniów klas I- III

Szkoły Podstawowej. Stwarza możliwość rozwoju zainteresowań plastycznych, zdolności, wyobraźni, myślenia twórczego.

Uczeń pogłębia wiadomości i umiejętności zdobywane podczas zajęć z edukacji plastycznej. Miarą naszego sukcesu będą kryteria dające zadowolenie uczniom i rodzicom:

ü     uczniowie chętnie uczęszczają na zajęcia

ü     tematyka zajęć wzbudza ich zainteresowanie i aktywność

ü     pracy towarzyszy zaangażowanie i chęć jej ukończenia

ü     wzbogacają swój warsztat twórczy o nowe techniki plastyczne

ü     biorą udział w konkursach plastycznych i zdobywają czołowe miejsca.

Ewaluacji programu będzie podlegała jego:

ü     przydatność

ü     ciekawość

ü     stopień realizacji

ü     skuteczność metod i technik.

Uzyskane wyniki będą analizowane i wykorzystane do wprowadzenia zmian

w programie.

VII. Bibliografia

1.     Balchin J., M. Powell, G. Speechley, C. Stevens – Zabawy plastyczne, Klub dla Ciebie, Warszawa 2002 r.

2.     Citkowski W. – Jak kreować programy edukacyjne? – Glob, Studium Kształcenia Ustawicznego, Olsztyn 2000.

3.     Gloton R., Clero C. –Twórcza aktywność dziecka, WSiP, Warszawa 1985.

4.     Krupa T. – Jak rozwijam zainteresowania plastyczne dzieci w klasach najmłodszych na zajęciach lekcyjnych i pozalekcyjnych, Plastyka w Szkole, 1983, nr 1.

5.     Lewicka J., Czajkowski S. – Zajęcia plastyczne z dziećmi klas początkowych, Nasza Księgarnia, Warszawa 1971 r.

6.     Lewicka J. – 100 technik plastycznych, Nasza Księgarnia, Warszawa 1967.

7.     Michejda – Kowalska K. ( red.) – Czy kolor różowy może być smutny? WSiP, Warszawa 1987 r.

8.     Misiurka A. – Kalendarz plastyczny w przedszkolu, WSiP, Warszawa 1993.

9.     Nauczanie Początkowe Nr 6, 1988/89, Kielce.

10.Olinkiewicz E., Repach E. ( red.) – Warsztaty edukacji twórczej, Europa 2001.

11.Popek S. – Metodyka zajęć plastycznych w klasach początkowych, WSiP, Warszawa 1984 r.

12.Program nauczania dla I etapu edukacji wczesnoszkolnej, Nowa Era, Warszawa 1999 r.

13.Program Zintegrowanej Edukacji w klasach I –III „ Moja Szkoła”, MAC Kielce 1999 r.

14. Wallon P. ( red.) – Rysunek dziecka, WSiP, Warszawa 1993 r.

15.                        Watt F. – Przewodnik pomysłów plastycznych – „ Szkoła malowania”, Delta.


2011 Materiały mgr Małgorzaty Szabłowskiej. Copyright Szkoła Podstawowa Nr 7 w Giżycku, webmaster Joanna Danielczyk
Powered by Joomla 1.7 Templates